บุปผาอาริกาโตะ

ก้หนุกอยู่ แต่ดูไปดูมาก้งง

เรื่องราวของผีสาวที่มีชื่อว่าบุปผา กลับมาอีกครั้งพร้อมความน่ากลัวที่เปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย ถ้าหากเปรียบเทียบกับบุปผารุ่นก่อน ๆ คงพูดได้เต็มปากว่า บุปผาเวอร์ชั่นนี้ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไร เพราะผู้กำกับไม่ได้ทุ่มเอาความกลัว หรือสยองขวัญให้กับตัวละครที่ชื่อบุปผา แต่หากเป็นผีที่สิงอยู่ในบ้านมากกว่า

ประสบการณ์ช้ำรักที่บุปผาต้องเจอเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นตามแนวเรื่องเดิม ๆ ของบุปผาราตรี หญิงสาวอกหักที่หนีความช้ำรักมาจากเมืองไทย แต่กลับต้องมาเจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด คล้ายหนีเสือปะจระเข้

นิเซโกะ เมืองที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลน เป็นอีกสถานที่ทำให้แก๊งค์แฟนฉันเลือกที่จะถ่ายเอ็มวี การหยิบเอาแก๊งค์แฟนฉันมาเล่นเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ที่ดึงดูดนอกจากผีบุปผาของน้องเก้า

ดำเนินเรื่องโดยให้แจ๊คเป็นคนเล่า แล้วตัดภาพประกอบไปทีละตอน ๆ ย้อนกลับ แล้วยกเรื่องใหม่มาเล่า นี่เป็นอีกวิธีการที่ทำให้หนังเรื่องนี้สมบูรณ์ แต่ด้วยตัวละครที่มีปมถึงสามตัว ทำให้เรื่องเหมือนแย่งกันเล่า โรส แน็ค และเจ้าของบ้าน นี่ยังไม่รวมผีที่สิงอยู่ในบ้านอีก ทำให้บุปผาเรื่องนี้ดูแน่นไปหมด จนไม่รู้จะใส่ใจกับอะไร

เสียดสีสังคม การเล่าเรื่องของหนัง มีการล้อเลียนและเสียดสีสังคมแทบจะทุกฉาก ทำให้เราแอบนึกอยู่บ่อย ๆ ว่าเราเข้าไปอยู่ในวงโคจรของความเชื่อความงมงายเหล่านี้หรือไม่ หรือแม้กระทั่งการใช้ชีวิตที่เรายึดติดกับโลกออนไลน์อยู่ทุกวันจนเรียกว่าเสพติด

หนังไทยสยองขวัญ ทั้งกลัว ทั้งขำ ทั้งรัก แน่นไปหมด ที่มีแนวเป็นของตัวเอง คงได้คะแนนความเป็นตัวของตัวเองได้มากอยู่ ดูดี ๆ ก็อาจได้ข้อคิดกลับมาบ้าง แต่ถ้าไม่คิดอะไร ก็ถือว่าไปเอาความสนุกสนานที่หาไม่ได้จากหนังฝรั่ง คะแนนก็ไปเอา 4 ดาวค่ะ ไม่มากเกินไปเดี๋ยวเขาจะหาว่าเข้าข้างบุปผาราตรี

บุปผา(เก้า) : "นี่หนูตายไปแล้วเหรอคะ"
บุปผา(พลอย) : "เธอลองเสิร์ชกูเกิลดูดิ"​