ขอไม่เลื่อนตำแหน่งได้ไหมคะ ตอน ฉันทำงานที่บ้านก็ได้

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของ ปิงปิง บล็อกเกอร์สาวชาวจีนผู้มุ่งมั่นที่จะเป็นฟรีแลนซ์เต็มตัวจนประสบความสำเร็จ โดยในช่วงแรกได้กล่าวถึงตอนที่ปิงปิง ยังเป็นสาวออฟฟิศ และได้รับแรงบันดาลใจจากหนังสือภาพของ ทะกะงิ นะโอะโกะ (ผู้แต่งหนังสือเรื่อง ชีวิตหญิงเดี่ยวห้าสมัยซ้อน) แล้วเธอนึกฮึดอยากจะเป็นนักวาดภาพอิสระขึ้นมาบ้าง จึงลองใช้วิธีวาดรูปแทนการเขียนบันทึกไดอารี่ และนำไปให้เพื่อนกับคนที่บ้านดูด้วย ปิงปิงฝึกวาดภาพอย่างเอาจริงเอาจัง และส่งผลงานไปยังสำนักพิมพ์ต่างๆ แต่ก็โดนปฏิเสธ จนวันหนึ่ง เธอลองติดต่อไปยังสำนักพิมพ์ที่ ทะกะงิ นะโอโกะ ออกหนังสือเพราะเธอคิดว่าเขาน่าจะรับแนวๆ นี้ และก็เป็นไปตามคาด กองบรรณาธิการสำนักพิมพ์บอกว่างานของเธอน่าสนใจ และนัดให้มาเซ็นสัญญาพิมพ์หนังสือร่วมกัน นอกจากจะได้ออกหนังสือแล้ว เธอยังได้ออกถึงสองเล่มอีกด้วย น่าตื่นเต้นตามไปด้วยจริงๆ

เนื้อหาในเล่มเป็นการ์ตูนทั้งหมด จึงถือว่าอ่านได้เรื่อยๆ แต่ส่วนใหญ่จะเล่าเกี่ยวกับเรื่องราวของตัวเธอเองมากกว่า กว่าจะพูดถึงเรื่องการทำงานของฟรีแลนซ์ ซึ่งน่าจะเป็นประเด็นหลักของเรื่องก็ประมาณหน้าที่ 120 แล้ว โดยได้พูดถึงปัญหาหลักของฟรีแลนซ์ที่ทำงานอยู่ที่บ้านว่า “การพักเบรกนานเกินไปทำให้งานไม่คืบ” การพักเบรกที่ว่านี้ก็คือ การดูละคร หรือดูการ์ตูนในคอมพิวเตอร์บ้าง การดูสินค้าออนไลน์บ้าง ทำให้มีเวลาอิสระในการทำสิ่งอื่น ๆเยอะไปหมด เธอจึงปรับเทคนิคการทำงานโดยใช้โพสอิทติดไว้ที่แขวนผนัง เงยหน้าขึ้นมาก็รู้ว่ามีงานอะไรที่ต้องทำต่อไป รวมทั้งตั้งกฎให้ตัวเองว่าต้องเขียนให้เสร็จ1 เรื่องก่อนถึงจะได้เล่นกับแมว เป็นต้น

นอกจากนี้ ยังทำให้เห็นว่า กว่าคนๆหนึ่งจะประสบความสำเร็จ ก็ต้องผิดหวังเพราะถูกสำนักพิมพ์ปฏิเสธมาหลายครั้งเช่นกัน แต่เธอก็พยายามไปเรื่อยๆ จนทำได้ในที่สุด และคนในบ้านก็มีส่วนสำคัญจริงๆ ถึงแม้ช่วงแรก ๆ ที่ออกจากงาน คุณพ่อ คุณแม่จะกังวลไปบ้าง แต่ในภายหลัง ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ พี่สาว สามี (ผู้ช่วยเหลือเรื่องงานของเธอตลอด) ก็มาช่วยกันจนกระทั่งงานชิ้นนั้นเสร็จสมบูรณ์ ก็ถือว่าให้ข้อคิดหลายด้านดีค่ะ